Yaşıyorsunuz! Farkında mısınız?

Kolay yetişmeyen, yetişmesi uzun süren, sabır isteyen bir ağaç gibi.
Zamanla kök saldıkça, zamana daha çok direnen, daha sağlamlaşan.

Yağmur yağmadığında, darlık zamanında direnip hayatta kalmayı başaran.
Rüzgarlar, fırtınalar estiğinde dallar kopsa da, yapraklar gitse de..
Birileri o ağacın güzelliğine göz koyup kesmeye, dalını kırmaya çalışsa da.
Gölgesinde serinlemek, soluklanmak yerine kapladığı toprağa gözünü dikse de,
Daha da güçlensin diye mevsiminde budanmasına aldrımayıp dalların daha da güçlü çıkacağını bilerek yetiştirdiğin ağaçtır dostluk.
Dostluk denenmez, sınanmaz. Zaten zaman içinde tüm o zorluklara rağmen ayakta kalmıştır.

Özlüyorsan, gördüğünde mutluluk duyuyorsan,
Gülümsediğinde, ağladığında yanında olduğunu biliyorsan
Hata yapsan da, kapısında girebileceğini biliyorsan
Elinden bir şey gelmese de sen gibi derdini dert ediniyorsa
Seni kendine tercih ediyorsa dostluktur
Yardım etmeyi “kullanılmak” olarak görmemektir.

Herşeyeden önemlisi dostluğun en az iki kişi arasında olduğunu unutmamaktır..
“Dostu dostun gülü incitir” olduğunu unutmamaktır.
En çok alınacağın dostunun sana yaptığıdır. Ama en kolayı da onu affetmektir.

Bir baba, bir bebek, bir bıçak.
Bu üçü arasında bir resim hayal edin denseydi heralde hiçbir vicdan sahibi yukardaki resimdeki gibi bir araya getirmezdi bunları.
Oysa küçücük bir çocuğun boynuna dayanan bıçak önce vicdanlarımızı kanatmalı.

Şehri talan eden gecekondular gibi, yüreğimizi de işgal eden gecekondulaşmış duygularla yaşanıyor.
Yıkılmak üzere açılan bir duvarın arkasındaki bu görüntüyü, belleklerimize kazıyan çarpıklıkla büyüyen bir şehirde yaşıyoruz.

Şapkacı yine Alice’e dönerek ”Bilmeceyi hala çözmediniz mi?” diye sordu.
Alice ”Hayır, boşuna, çözemeyeceğim” dedi. ”Yanıtı nedir?”
Şapkacı ”Benim de bildiğim yok” dedi.
Mart Tavşanı ”Benim de” diye ekledi.
Alice içini çekerek ”Zamanınızı böyle yanıtsız bilmeceler sorarak harcayacağınıza daha yararlı bir şey yapsanız” dedi.
Şapkacı ”Sizin de zaman hakkında benim kadar bilginiz olsaydı, öyle onu harcamaktan filan söz etmezdiniz dedi.
Alice ”Ne demek istiyorsunuz, anlamadım” dedi.
Şapkacı, alay edercesine başını şöyle bir kaldırarak, ”Doğal olarak anlamazsınız” dedi. ”Hatta belki ömründe bir kez olsun zamanla konuşmamışsındır.”

Alice sıkılganlıkla yanıtladı. ”Bilmem, belki de. Ama piyano çalışırken onu tutmaya bakarım.”
Şapkacı ”Ya! İşte şimdi anlaşıldı” dedi. ”Tutulmaya hiç gelemez o! Oysa onunla iyi geçindin mi, saati hep senin keyfine göre işletir. Söz gelişi sabahleyin saat dokuzda, tam derslere başlama vakti, ona şöyle bir fısıldadın mı, gözünü açıp kapayana kadar fırt diye döner, bir de bakarsın saat 13.30 olmuş, tam yemek vakti!”
(Mart Tavşanı kendi kendine alçak sesle ”Keşke olsa!” dedi.)
Alice düşünceli düşünceli ”Sahi, ne güzel bir şey olurdu” dedi. ”İyi ama.. O zaman da acıkacak vakit bulamazdın.”
Şapkacı ”Evet, önceleri öyle ama” dedi. ”Yelkovanla akrebi istediğin kadar 13.30′da tutabilirdin.”
Alice ”Siz öyle mi yapıyorsunuz? diye sordu.
Şapkacı tasalı tasalı başını salladı ”Nerde!” dedi. ”Geçen mart kavga ettik, bu daha delirmeden önce.” (Çay kaşığıyla Mart Tavşanı’nı gösterdi.)

Zaman düşman mıdır? yoksa bizden yana bir dost mu?
Ne zaman geçsin istesek geçmez, bitmesin dediğimiz şeylerde de ne kadar çabuk geçer.
Zamanı başlayan ve biten süreçler içinde değerlendirdiğimiz için olsa gerek hep tükenen, azalan bir şey olarak düşünürüz.

Peki zaman hangisine dosttur? Kelebeğe mi insana mı?
Aslında zamanla dost olmak için kelebek olmaya gerek yoktur.
Konuşmayı denemelidir zamanla, çünkü zaman onunla nasıl konuşuyorsanız öyle geçer.

“Arkeolojik kazı yapılırken kepçelerin sokulmak istendiği Yenikapı Marmaray istasyonu inşaat alanında 8 bin 500 yıllık mezar bulundu. Bunun, bilinen en eski İstanbullu olduğu belirtildi.”
Bir haber…

İlk İstanbull’u olan insan nasıl biriydi?
Ya da onun gözü ile o zamanki adı İstanbul bile olmayan bir yer nasıl bir yerdi?.
Nüfusu ne kadardı acaba?
Güneş nasıl doğar nasıl batardı o zamanın İstanbul’unda?
Boğaz nasıl görünürdü?
Henüz caddeye çevrilmemiş dereler nasıl dökülürdü boğaza?

Rant tecavüzüne uğramamış bir İstanbul!

Dünyanın en önemli tarihi keşiflerinden biri sessiz sedasız yapılırken,
Sadece İstanbul’u değil, ruhumuzu da belleğimizi de rant tecavüzüne bırakıp duyarsızlaşırken ne kadar da önemli bizim için?

Ve aklımda son bir soru;
8500 yıl sonra bizi bulduklarında ne düşünecekler?

Atom Kışı, Karbon Yazı arasında bir hayat;
Elinden tuttuğumuz çocuklarımıza övgüyle göstereceğimiz ne var diye düşündüğümde aklıma bir şey gelmiyor.
Onlara eskilerin güzelliğini anlatırken, geleceği kendi ellerimizle hazırladığımızı kendimize itiraf edemiyoruz.
Toprağın dostluğunu çoktan unutmuşuz. Gökyüzünün sonsuzluğu ise şehrin ışıklarına hapsolmuş.
Geçmişe göre ilerde miyiz?
Binlerce yıl, yüzyıllar, ya da on yıllar öncesine göre?
Ne değişti? Duygularımız, isteklerimiz, arzularımız, hatalarımız?
Bizi insan yapan iyi ya da kötü sahip olduğumuz herşeyi
önümüze koyduğumuzda daha iyiye giden nelerimiz var?